بیداری:
313:

به نام خدا

بر اساس این نظریه عمر جهان هستی بسیار کوتاهتر از آنی است که تا کنون پیش‌بینی شده است.

در مثالی انبساط جهان به یک بادکنک خالی از باد تشبیه شده که روی آن نقاطی را رسم کرده و سپس بادکنک را باد می‌کنیم مشاهده می‌شود که هرچه حجم بادکنک بیش‌تر شود، فاصله نقاط از یکدیگر افزایش می‌یابد. و در نگاهی دقیقتر نقاط رسم شده روی بادکنک نیز با تمام ذرات آن در حال انبساط می‌باشند.
این مفهومِ جهان در حال انبساط است. دانشمندان بر این باور هستند انبساط جهان به معنی افزایش فاصلهٔ متریک بین اجسام جهان با گذشت زمان است.
اما این انبساط درونی است، یعنی همانطور که فاصلهٔ نسبی بین اجزای جهان بیشتر می‌گردد، اثر انبساط نیز افزایش می‌یابد و همزمان اجزای هستی نیز منبسط می‌شوند ، و عین حال این به معنی حرکت اجسام به سمت فضای بیرون نیست.
انبساط جهان بطور یکپارچه می‌باشد به این معنی که کل کیهان و جهان هستی با تمامی اجزای تشکیل دهنده آن از ذرات تا اتم‌ها و مولکولها از مواد جامد و مایع و گاز تا موجودات زنده و پویا و هر چیز ناشناخته‌ دیگر جهان هستی در حال انبساط می‌باشند.
اما نکته اصلی اینجا است که این انبساط درونی تا بی‌نهایت ادامه نخواهد داشت و دوام نمی‌تواند آورد.
نتیجه اینکه عمر جهان هستی بسیار کوتاهتر از آن چیزی است که تاکنون تصور شده است و ریاضیات و فیزیک باید پاسخی نو و جدید برای این سوال که جهان تا چه زمانی می‌تواند این انبساط را تحمل کند بیابد.
هر سی‌پی‌اچ، فوتون و هر اتم و هر ماده‌ایی که وجود دارد هر لحظه نسبت به قبل منبسط تر شده و ضمن حفظ چگالی و نیروی گرانش ثابت حجیم تر می‌گردد.
تا جایی که در زمانی محدود و مشخص کل جهان هستی بطور ناگهانی متلاشی و نابود می شود. در پایان مطلب این چالش برای فیزیکدان‌های دنیا بوجود میآید که احتمالا میلیاردها سال تا پایان جهان فرصت نداریم و این پایان بسیار نزدیکتر از محاسباتی است که تا کنون از تجزیه و تحلیل سرخ گرانش بدست آمده است. و لازم به تغییر بنیادین در نگرش به قوانین و نظریات فیزیک جهان است.

صادق بهکامیان
۹۵/۸/۳

Behkamiyan313@Gmail.com

http://tinyurl.com/jpbw4kc