ایکس ۲
بخش دوم کشور ایکس:
معوقات بانکی اکنون طبق آمار رسمی بیش از ۰۰۱ هز ار میلیارد می‌باشد. و تقریبا هیچ دستور العملی برای باز پس‌گرفتن این معوقات نه وجود دارد و نه هیچیک از ارکان اصلی نظام برای حل آن دستورالعمل جدی صادر می‌نمایند.
ولی از آنسو بدبخت بیچاره هایی که زیر ده بیست میلیون وام گرفته‌اند که با فرمول‌های کثیف بانکداری غیر ربوی رقم بدهی آنان پس از چند سال تعویق سر به فلک زده
و نهایتا منجر به ورشکستگی ایشان شده و از ترس زندان و بازداشت متواری و آواره گردیده‌اند و توسط نظام قضایی تحت پیگرد و دستگیری بازداشت قراردارند.
جالب آنکه برای محکومیت این افراد ضعیف که در اصل چرخانندگان اصلی چرخ اقتصادی کشور هستند بیش از هر جرم دیگری دستورالعمل و قانون و امکانات وجود دارد.
مثلا"؛ اکنون در قوانین کشور ایکس برای بدهی های بانکی یک سقف وجود دارد،
که کسانی که بالای فلان رقم بدهی دارند تحت تعقیب قرار بگیرند
اما دقیقا همین سقف برای این دسته بدهکاران حاشیه امن ایجاد نموده‌است تا بانک ها بدهکاران کلان را رها کنند و دنبال بدهی‌های ریز بروند.
چند سال است که طی بخشنامهایی در بانکها اگر یک بدهکار میلیاردی وثیقه ای گذاشته که پاسخگوی بدهی اش نیست بروند از سایر اموالش بگیرند، ولی تاکنون تعداد انگشت شماری از بانکها به این بخشنامه عمل کردند، علت تمرد از این بخشنامه نیز این است که اگر به این بخشنامه عمل کنند آقای بدهکار به رئیس بانک می گوید آقاجان بیست درصد وام را شما نوش جان کردی حالا برای ما وثیقه می گذاری!؟
البته در موارد جدیدتر
بدهکاران بانکی در واقع کارگزاران؛ مدیران ارشد بانکی هستند
یعنی مدیران گردن کلفت اقتصادی فردی را استخدام و یا شریک میکنند که فلان رقم میلیاردی تسهیلات را با حداقل وثیقه به او اعطا کنند
و نامبرده پس از کسر سهم یا کارمزد خود الباقی را به همان مدیران بازمی‌گرداند.
و همه با هم نوش جان می فرمایند. به بیان ساده‌تر دیروز رانت خواران و مفسدان با رشوه و ارعاب ، مدیران بانک را مجاب به پرداخت وام های میلیاردی بدون وثیقه می‌کردند
ولی امروزه مدیران فردی را استخدام می کنند که بنام او صندوق بانک را تاراج نمایند.
و هیات عامل اینگونه اختلاسهای کلان که خود سیاستگذاران موسسه مالی مربوطه می باشند با طراحی و تصویب روشهای نوین هزینه اینگونه اختلاسها را بین تمام مشتریان خود علی‌الخصوص وام گیرندگان ضعیف تقسیم میکنند
تا کسری منابع بوجود آمده تاحدودی تامین و یا مخفی گردد.
بقول یک عضو کمیسیون بودجه مجلس کشور ایکس:
باید یک تسویه کلی در سیستم بانکی ایجاد شود، اول یک حرکت وسیع باید ایجاد شود تا نظام بانکی تغییر یابد، بانک ها ابتدا برای کمک به اقتصاد کشور تاسیس شدند و سپس تا همین ده سال پیش به تجارت و معامله با سرمایه‌های مردم مشغول شدند
در حالی که ، دولت بانک ها را برای تجارت تاسیس نکرد بانک ها باید مشکل اقتصادی کشور را حل کنند . و اکنون بانک ها فقط به دنبال غارت اند.
و مدیریت آنها بگونه‌ای در تجارت و غارت رفتار می کنند که حداکثر سود به هر قیمت و کیفیت حاصل شود ولو فساد آن منجر به سقوط کشور شود.
این سیستم ابتدا به یک سیستم رباخواری گسترده تبدیل شد
که هزاران نفر کارمند را برده خود کرده است
کسانی که به امید رزق حلال نان در خون مردم می زنند ولی در عین حال چشم به کارانه پایان ماه دارند. کارانه ایی که نتیجه تلاش برای بدبختی مردم گرفتار رباخواری بانکداری غیر ربوی است.
و حال این مفسدان پا را فراتر نهاده و با تسلط بر نظام بانکی کشور علاوه بر رباخواری گسترده و بیرحمانه ضمن غارت و چپاول منابع بانک یا به عبارتی دارایی های سپرده گذاران قوانینی را از خود وضع میکنند که بار این تاراج به دوش مشتریان و علی‌الخصوص وام گیرندگان خرد قرار گیرد.
تجلی حضور شیطان و
فساد در بانکها و موسسات مالی به قدری سیستماتیک و قانونی گردیده که هزاران کارمند کشور صادقانه و در چهارچوب مقررات بانکداری غیر ربوی در تلاش خدمت رسانی به این سیستم هستند. و نظام اجرایی و قضاتی نیز در صیانت از این فساد هرچه در توان دارد را به منصحه ظهور رسانده است. و همگان در این فساد قانونی و شرعی و عرفی سهامدار گردیده‌اند.
کارمندان حقوق و پاداش می گیرند. دولتی‌ها وام کم بهره میگیرند
و مدیران ارشد غارت می کنند. و تا وقتی قشر زحمتکش بتواند هزینه این فساد را تحت رباخواری غیر ربوی پرداخت کند این سیستم پابرجاست.
313
@behkamiyan